Bernise Cornelissen

Van Oost naar West, van drukte naar ruimte

 

In 1992 ging ik studeren in Tilburg. Vanuit de Achterhoek op zoek naar een kamer. Met mijn ouders bekeken tijdens Carnaval een kamer aan de Enschotsestraat. Komend van de snelweg reden we de Ringbaan Oost op. Ik zag de stenen, het asfalt en het beton en realiseerde me: ik ga in de grote stad studeren. Dag platteland.


In het studentenhuis ('t Lovenskasteel) leerde ik mijn man kennen. Na een kamer ergens tussen de Ringbanen, zijn we in 1997 gaan samenwonen in een flatje aan de Ringbaan West. Het formele adres was Nassaustraat, maar onze flat en balkon waren gelegen aan de Ringbaan, op de derde etage. Klein maar fijn was een goede omschrijving. Ze hadden we wat. Met soms "kleurrijke" buren.


Onze herinneringen aan de Ringbaan zijn positief en negatief:

Negatief:

- wat een lawaai (maar je raakte er aan gewend)

- wat een viezigheid (zwart water bij het ramen lappen)

- een hond van de buren die aanslaat bij elke ambulance

Positief:

- snel kijken: welke motorrijder geeft gas om het verkeerslicht te halen (we rijden beiden motor)

- snel de stad uit op weg naar werk, familie etc.

Maar vooral:

Op het balkonnetje in de zon zitten, eventueel met een glas wijn. De ondergaande zon scheen vanuit Westover over de Ringbaan West op ons balkon. We genoten vooral volop van het groen van de grote bomen die tussen de Ringbaan en onze flat stonden. Als je niet naar beneden naar het asfalt keek, maar recht vooruit dan woonden we op één van de groenste en ruimste plekken van Tilburg. Wat een vrijheid.

In 2005 zijn we verhuisd. Na 5 jaar ben je de negatieve dingen vergeten en herinner je het positieve.